Wielrennen in de bergen
Leefstijl Persoonlijk

Mijn Verhaal: Lotte had zware Anorexia

Door

Jullie reageerden heel positief op het verhaal van Frenchi dat ik een tijdje terug deelde. Ik heb daarom besloten in de komende tijd nog wat verhalen van bezoekers te delen. Vandaag het verhaal van Lotte, zij vocht tegen anorexia. De artsen hadden haar eigenlijk al opgegeven. We hebben samen besloten geen foto’s te delen van toen ze erg ziek was. Deze zijn namelijk erg shockerend. In verband met herkenbaarheid heeft Lotte  geen foto’s bijgevoegd waarop haar gezicht duidelijk te zien is. Haar naam hebben we veranderd voor dit artikel. Ik geef direct het woord aan haar over. Het is een lang verhaal, maar ik wilde geen woord schrappen omdat ik het ZO inspirerend vind.

Lotte’s verhaal

De wekker gaat al vroeg, tijd om op te staan. Ik maak me klaar om naar het werk te gaan en spring op de fiets. Ik heb een drukke agenda met veel afspraken dus de dag vliegt voorbij. Na het werk fiets ik naar huis en ga ik naar de sportschool om een groepsles te volgen. Dit had ik vorig jaar niet kunnen denken, wat is er veel veranderd! Ik ben inmiddels 32 jaar oud en heb 3 jaar geleden een hele diepe terugval in een eetstoornis gehad. Graag vertel ik jullie hier meer over, zodat het beter te begrijpen valt hoe het is als dit je overkomt en hoe je ermee om kunt gaan. Wel wil ik vooraf waarschuwen dat mijn situatie extreem slecht was en dat dit daarom niet het standaard proces is.

Lotte voor anorexia

Lotte voordat ze ziek werd (Edit Marloes: Toen was ze al prachtig!)

Hoe het begon

Waar het ooit begonnen is is voor mij nog steeds een grote vraag. Ik studeerde aan de universiteit, had een goed sociaal leven en kwam uit een warm gezin. Ik had een bijbaantje, kon sporten en genoot van het leven. Beter kon ik het me niet wensen. Tijdens mijn studie zat ik op kamers en ik zorgde goed voor mezelf. Wel had ik altijd het idee dat mijn buikje wat minder kon en dus begon ik op mijn voeding te letten. Voorheen was ik een echte zoetekauw en at ik letterlijk alles wat ik wilde. Toen ik een paar kg was afgevallen was het nog niemand opgevallen, waardoor ik door ben gegaan en ik in korte tijd veel afviel.

Dat was het moment waarop ik besloot dat het niet meer kon en dat ik hulp ging zoeken. Ik heb mijn kamer opgezegd en ging weer thuis wonen. Het lukte me om mijn oude gewicht terug te krijgen en iedereen vond dat ik er weer goed uit zag. Enkele jaren later heb ik een kleine terugval gehad waar ik zelf uitgekomen ben. Tijdens de terugval at ik vooral weinig, niet zozeer enkel gezond wat velen denken bij iemand met anorexia of een eetstoornis. Zogenaamde fearfoods of verboden producten heb ik nooit gehad. Ik at alles waar ik zin in had tot een maximum aantal calorieën per dag. Dit telde ik overigens globaal, ik heb nooit een app gebruikt om dit te registreren. Net zoals dingen afwegen, dat deed ik ook niet. Wel heb ik op Instagram een recovery account aangemaakt.

Grote terugval

In 2014 fietste ik de Alpe d’HuZes, wielrennen was immers mijn grootste passie. Daarna ging het compleet mis en heb ik een grandioze terugval gehad. Zo extreem is bijna niet voor te stellen, ik zakte naar een BMI van nog geen 9 (Edit Marloes: normaal is 20-25, een BMI van 9 betekent bij een lengte van 1.70m een gewicht van 26kg) en het is een wonder dat ik het overleefd heb. Ik bleef over het algemeen voldoende eten, dat is volgens artsen mijn redding geweest. De reden waardoor ik dan toch afviel was omdat ik veel gebruik maakte van laxeermiddelen. Daarnaast had ik heel erg veel last van eetbuien, vreselijk als ik eraan terug denk. Deze eetbuien compenseerde ik ook waardoor mijn gewicht bleef dalen. Mijn ouders waren enorm ongerust en ik moest wekelijks op controle bij de huisarts om mijn gewicht, bloedwaarden etc. te laten onderzoeken.

Wielrennen

Mijn Grote passie, wielrennen in de bergen.

Het dieptepunt

Tot de dag dat er ingegrepen werd… Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, het was ochtend en ik lag in bed. In die tijd rustte ik heel erg veel omdat ik inmiddels fysiek zo was verslechterd dat ik bijna niet kon lopen. Ik kon de trap bijna niet opkomen en als ik naar de schuur in mijn tuin liep, was ik helemaal buiten adem. Echt onvoorstelbaar, van een fanatieke energieke levensgenieter naar een zwak ziek vogeltje. Er waren momenten waarop mijn vader me moest dragen omdat ik niet meer op mijn benen kon staan. Er was niets meer van mij over, hoe kon mijn lichaam dit nog volhouden?

Die ochtend stond de crisisdienst bij me voor de deur en ik moest direct mijn spullen inpakken en mee naar de Spoedeisende Hulp van het ziekenhuis, waarna ik opgenomen zou worden. Ik wilde nooit naar een kliniek voor eetstoornissen en kon daar überhaupt niet terecht omdat mijn gewicht veel te laag was. In het ziekenhuis zou ik aan moeten sterken om daarna alsnog door te stromen naar een kliniek, iets waar ik absoluut niet mee instemde. Ik kon geen kant op omdat er anders een RM (edit Marloes: Rechterlijke Machtiging = zorg onder dwang) aangevraagd zou worden. Ik wist niet wat me overkwam, alles ging in een roes aan me voorbij.

In een jaar tijd ben ik 3 keer in het ziekenhuis opgenomen geweest en heb ik sondevoeding gehad. Dit kon ik niet accepteren, niemand wilde geloven dat ik altijd zelf ben blijven eten behalve de diëtiste die ik voorheen bezocht. In het ziekenhuis was iemand met een eetstoornis vreemd, dat kenden ze niet. Daarom kreeg ik een stempel opgedrukt en werd verondersteld dat ik niet at omdat ik immers een eetstoornis had. Oftewel, sondevoeding!

Ik voelde me ontzettend alleen en onbegrepen omdat ik niet eens de kans kreeg te laten zien dat het eten zelf voor mij geen probleem was. Integendeel, zelfs in mijn slechtste periode kon ik enorm genieten van uit eten gaan met alles erop en eraan. Het compenseren was de boosdoener. Mijn eetstoornis draaide niet om het eten zelf, het was de angst om aan te blijven komen en door te groeien waardoor ik niet aan wilde komen. Een eetstoornis is een hardnekkige mentale ziekte en dat heeft veel tijd nodig om te doorbreken.

Aankomen na anorexia

Lotte tijdens haar proces, al heel wat aangekomen.

Ik kwam weer aan

Doordat ik veel vocht verloren was met het compenseren kwam ik in het ziekenhuis in razend tempo aan en hield ik heel erg veel vocht vast. Ik kon mijn broeken en schoenen niet meer aan, zo extreem was het. Achteraf bleek dit levensgevaarlijk te zijn, het zogenaamde refeeding. Ik voelde me walgelijk en alles in mijn lichaam deed pijn door het vocht. Mijn benen waren letterlijk loodzwaar en bewegen ging moeizaam. Wel kreeg ik steeds meer energie en sterkte ik snel aan, ik kreeg mijn krachten terug.

Tijdens alle opnamen besloot ik naast de sondevoeding te blijven eten, zodat ik sneller met ontslag kon en om te laten zien dat ik wilde genezen. Naar een kliniek wilde ik nog steeds niet, omdat ik altijd in mijn eigen kracht ben blijven geloven. Als ik iets uit eigen motivatie doe lukt het namelijk beter dan dat ik iets verplicht moet doen. Ik moet er zelf achter staan, ik moet het zelf willen.

Op straat werd ik door iedereen nagekeken en er werd heel veel over me gepraat. Ik zag er ook niet uit, het was niet om aan te zien en het was een wonder dat ik nog leefde. Zo erg was het. Volgens de artsen heb ik het geluk gehad dat ik een heel sterk lijf had en altijd ben blijven eten. Zo frustrerend als mensen dan naar je roepen dat je moet eten en dat er dingen veronderstelt worden zonder mijn verhaal te kennen.

Uit het dal…

Na mijn laatste opname is het met hobbels en bobbels gegaan, maar is het me wel gelukt om uit het dal te kruipen. Inmiddels zat ik 3 jaar ziek thuis en dat te bedenken dat ik een goede baan op universitair niveau had. Ik moest en zou terug in de maatschappij komen! Ik ben mijn voeding op gaan bouwen zonder het compenseren en ben al erg ver gekomen. Het lijkt op een wonder, het kan bijna niet mogelijk zijn dat ik het gered heb na deze zware periode waarop iedereen bang was dat ik zou overlijden. Mijn ouders waren dagelijks bang me te verliezen, bang dat ik nooit meer wakker zou worden. Als ik foto’s van mezelf zie van mijn dieptepunt kan ik bijna niet geloven dat het dezelfde persoon is, ik was bijna onherkenbaar en daar schrik ik zelfs van. Wat kan een mens veranderen!

Hoe het nu gaat

Ik moet nog wel wat aankomen in gewicht, maar ik kan vol trots zeggen dat ik inmiddels alweer bijna een half jaar fulltime werk op hetzelfde niveau als vanwaar ik gekomen ben. Dat ik weer kan sporten, kan wielrennen, een sociaal leven en een eigen huis heb. Vroeger gaf ik naast mijn werk les in de sportschool (Steps, Cycle, Bodyshape) en nu volg ik zelf 3 groepslessen per week en fiets ik daarnaast elke dag op en neer naar het werk, ruim 25 km. Ik ben weer terug in de positie van waar ik gekomen ben. Veel vrienden had ik niet meer, iedereen heeft me laten vallen. Ik telde niet mee en werd niet serieus genomen, puur op basis van mijn uiterlijk. Heel pijnlijk als je een goede opleiding hebt en goed weet waar je over praat. 

Inmiddels weet ik precies aan wie ik wat heb en wie ik kan vertrouwen. Ik heb langzaam een nieuw kringetje opgebouwd, mede omdat ik altijd op pad ben blijven gaan en mezelf niet opgesloten heb. Ik wist dat mijn uiterlijk angstaanjagend was, maar dat was voor mij geen reden om thuis te blijven en me te verschuilen. Daar had ik alleen mezelf mee. Mijn ziekte heeft me door alle opmerkingen en vooroordelen erg onzeker gemaakt en ik werd momenteel erg hard aan mijn zelfbeeld. Mensen hebben me gekwetst, diep geraakt en me verdrietig gemaakt. Inmiddels probeer ik daar boven te staan en waarde te hechten aan alle complimenten.

Echt hulp heb ik dus nooit gehad. Ik heb het zelf gedaan, doorzetten doorzetten doorzetten! Ontzettend moeilijk omdat mijn lichaam in het begin alles vasthield en ik ruim 6 kg in de eerste week aankwam. 

Wat ik eet

Momenteel eet ik ruim 3000 kcal op een dag en daarmee blijf ik ongeveer stabiel. Als ik dit nooit zelf had meegemaakt zou ik het niet geloven dat het mogelijk was, omdat mensen als ze me zien nog steeds denken dat ik amper eet. Daarom aan iedereen de boodschap dat het niet zo makkelijk is om aan te komen, omdat je lichaam eraan went en steeds meer nodig heeft. Het is niet alleen een kwestie van mentaal de knop omzetten en ‘gewoon meer gaan eten’. Het is ook een heel groot deel de reactie van je lichaam waardoor je erg veel moet eten om aan te blijven komen. 

Mijn stofwisseling is snel geworden en daarom moet ik steeds uitbreiden om aan te blijven komen. Ik volg een lijst die ik elke dag eet, ongeacht of ik honger heb omdat ik nog niet goed op mijn honger- en verzadigingsgevoel kan vertrouwen. De ene dag voel ik me opgeblazen en dik, de andere dag heb ik aan mijn lijst nauwelijks genoeg. 

Ontbijt: 4 Volkoren boterhammen met boter en beleg. Portie Zuivel

Tussendoor: Tussendoortje van 400 kcal. Een stuk fruit

Lunch: 4 Volkoren boterhammen met boter en beleg. Portie zuivel

Tussendoor: Tussendoortje van 400 kcal. Een stuk fruit

Diner: Normale portie avondeten (groenten, koolhydraten en vlees/vis/vega). Portie zuivel

Tussendoor: Tussendoortje van 400 kcal. Een stuk fruit

Het is een grote hoeveelheid, veel meer dan de aanbevolen hoeveelheid voor een vrouw. Ik zat er eerst bomvol van, inmiddels heb ik vaak zelfs nog honger! De tussendoortjes die ik neem variëren van mueslibollen, ontbijtkoek en Evergreen maar ik eet  ook dagelijks dingen zoals een lekker stukje taart of een Cornetto. Hierbij drink ik ongeveer 1,5 liter op een dag en dat wil ik verder uitbreiden omdat ik veel dorst heb. Drinken is voor mij een groter probleem dan eten, omdat ik door het vele compenseren voorheen veel vocht verloren was waardoor mijn gewicht in korte tijd snel omhoog ging toen ik weer voldoende ging eten en drinken omdat het vocht aangevuld werd. Over deze angst ben ik inmiddels bijna heen.

Eetpatroon na anorexia

Dankbaar

Ik ben er nog niet, maar ben het erg dankbaar dat ik weer LEEF. Dat ik mijn werk terug heb en dat niemand iets aan me merkt in het dagelijks leven of functioneren. Ik heb geen beperkingen meer. De weg die ik afgelegd heb is niet te beschrijven en heel erg bijzonder. De meesten zijn niet zo diep gezakt, dus mijn verhaal is geen standaard voorbeeld van herstel van een eetstoornis. Velen zouden het niet gered hebben met zo’n verzwakt lichaam. Nooit wil ik terug naar deze tijd, nooit!

Op moeilijke momenten denk ik daarom extra aan hetgeen ik ervoor in de plaats heb gekregen en dat wil ik niet verliezen. Het weer kunnen genieten is me meer waard dan een laag gewicht hebben en ziek zijn. Soms ben ik erg verdrietig omdat de hulpverlening dingen met me gedaan heeft die ik nooit zal vergeten. Onmenselijk, gruwelijk. De details daarover deel ik liever niet, dat is te gevoelig.

Ik kan moeilijk omschrijven wat het hele proces met mij als persoon gedaan heeft en hoe het is als mensen je veroordelen terwijl de werkelijkheid anders is. Dat mensen je continu nakijken, dingen over je zeggen terwijl je ontzettend je best doet en heel veel moet eten. Mensen hebben geen idee wat ze zeggen en geen kennis over hoe een lichaam reageert op een bepaalde hoeveelheid voedsel. Want ja, mensen met anorexia eten zelfs vaak een heel stuk meer dan de gemiddelde persoon terwijl het omgekeerde gedacht wordt!

Lotte na anorexia

Lotte op dit moment, prachtig en stralend!

Keep the spirit alive

Wat ik met zekerheid kan zeggen is dat ik er sterker door geworden ben en dat het ziek zijn een ander persoon van mij gemaakt heeft. Ik probeer vaker naar mezelf te kijken en niet naar wat anderen zullen denken of vinden. Wat maakt mij gelukkig? Wat wil IK? Daar ga ik voor, mijn eigen koers varen. Ik ben blij met wie ik ben en omdat het verschil zo groot is met vorig jaar krijg ik nog bijna wekelijks complimenten van mensen dat ik straal en dat ik mooi ben. Dat ze zien dat het goed gaat. Mensen vinden me een lief en sociaal meisje en ik merk dat ik weer gewaardeerd en geaccepteerd ben zoals ik ben.

Mijn motto wat ik samen met mijn ouders heb is ‘Keep the spirit alive’. Ik ben mijn ouders dankbaar dat ze er altijd voor me geweest zijn, dat ze me altijd zijn blijven steunen ondanks dat het voor hen moeilijk te begrijpen was wat mij zo ziek maakte. Ik heb altijd een hele hechte band met mijn ouders gehad en dat maakte het vaak lastig voor ze om met mijn situatie om te gaan. Ondanks alle ellende zijn we er samen sterker door geworden en hebben we een band die heel speciaal is. Ik ben blij dat ik altijd ben blijven vechten en nooit opgegeven heb. 

Mocht iemand me willen volgen op Instagram @pluizelin dan zou ik dat leuk vinden! Daarbij kun je een kijkje nemen in mijn huidige leven.

Dankbaar…. Go for it!

Reactie Marloes

Wow Lotte, wat een verhaal. Wat vind ik het ontzettend knap wat je geflikt hebt! Je bent prachtig, je straalt en je hebt een geweldig doorzettingsvermogen. Super mooi om te horen hoe je momenteel geniet van het leven. Je kunt zo ontzettend trots op jezelf zijn!

Neem dus allemaal even een kijkje op de instagram pagina van Lotte. Ze verdient denk ik alle support die wij haar kunnen geven.

Ik wil nog wel even kwijt aan alle andere meiden met een eetstoornis: Lotte kon het op wilskracht en heel veel doorzettingsvermogen, maar dat gebeurt vrijwel nooit. Ik vind het dus heel belangrijk dat je de hulp zoekt die jij nodig hebt! Je huisarts kan je daarbij helpen. Vergeet echter nooit dat je zelf ook mega sterk bent. Als jij iets wilt, kun je het!

Dank je wel Lotte!

Groetjes, Marloes

Heb jij vragen aan Lotte? Ze heeft aangegeven die graag te beantwoorden!

 

Je vindt dit misschien ook leuk

Reacties (21)
  1. Vera 4 jaargeleden

    Wat heeft jouw intelligente brein een gek loopje met je genomen! Bizar, hoe we rationeel soms precies weten hoe het zit….hoe we in ons leven soms niks te kort lijken te komen….en hoe we dan blijkbaar toch een kant op kunnen gaan met verschrikkelijke effecten.
    Ik heb je verhaal ademloos gelezen. Met alle respect en bewondering voor jouw doorzettingsvermogen en kracht.
    Als juf Is het goed om er af en toe bij stil te staan dat signalen niet altijd zijn wat ze lijken. In gesprek blijven met kinderen en luisteren naar gun persoonlijke verhaal….Daar draait het dan om.

    Dank voor het delen en veel succes met genieten van het leven! En een vet compliment voor je ouders! ♥

    Reageer
  2. R 4 jaargeleden

    Wat een mooie en uitgebreide post! Ik volg je denk ik op je recoveryaccount (ik herken de foto’s) en wist niet je hele verhaal erachter. Maar wat ben jij ver gekomen, helemaal zelf! Je bent enorm sterk en je kan dit helemaal 100% overwinnen, daarvan ben ik overtuigd.

    En Marloes, thanks voor je reactie erbij. Dat het niet ‘erg’ is om wel hulp te zoeken. Dat doet me veel, want daar struggle ik mee. Heel fijn <3

    Reageer
  3. The O 4 jaargeleden

    Wow, wat een verhaal!
    Ik denk – zoals Marloes al zegt – dat hulp soms best nuttig kan zijn ;). Ook daar kan je vanuit eigen motivatie werken aan herstel en hoeft het zeker niet zo te zijn dat er dingen verplicht worden.
    Maar ik vind het super om te lezen hoe jij dit zo hebt gedaan, en hoe je hier op wonderbaarlijke wijze doorheen bent gekomen. En wat fijn dat je zulke ouders hebt.
    Succes met het wat meer gaan drinken!

    Reageer
  4. Lilian 4 jaargeleden

    Een hele diepe buiging maak ik. Chapeau!

    Reageer
  5. Lotte 4 jaargeleden

    Dank jullie wel!

    Reageer
  6. Bente 4 jaargeleden

    Wauw, wat een verhaal Lotte. Normaal ben ik niet iemand die anorexia verhalen helpend vind voor mijzelf, maat jouw verhaal doet wat met mij. Ik herken mij in vele dingen en het is fijn om ge lezen dat ook jij dit op eigen wilskracht moet doen. Het is verschrikkelijk hoe hulpverlening en mensen (zonder kennis ;)) vooroordelen over je hebben terwijl je je dag in dag uit door de angsten heen vecht en goed je best doet om goed te eten. Ik heb nu een diëtiste en arts sinds juni die dit beide inzien en daar ben ik ze meer dan dankbaar voor, hierdoor kom ik er ook langzaam bovenop hoop ik. (Lichamelijk werkt alles niet zo mee, daarom duurt het erg lang). Ik hoop dat jouw verhaal mensen laten inzien dat die nare vooroordelen niet altijd kloppen, en ik hoop vooral dat jij heel veel van het leven mag gaan genieten. Je bent prachtig zoals jij bent en ik gun je het allerbeste. Liefs Bente

    Reageer
  7. Johanna 4 jaargeleden

    Wat een ingrijpend verhaal voor mij. Met tranen in de ogen gelezen. Een les om zelf op te passen. Vandaag mijn Streefgewicht gehaald. 7 kilo afgevallen in 2 maanden. Mijn man zeg zo is het goed. Maar ik wil er nog 8 kilo af. Want niemand heeft tegen mij gezegd ben je afgevallen? Toch zit er nog een buikje, die moet eraf. Maar als je dit leest grijp mij dit enorm aan. Dit wil ik niet en kan niet bij een moeder van een groot opgroeiende gezin. Daarom ben ik wel heel blij Marloes met jouw mails, die ik elke dag lees en vaak waardevolle zaken instaan. Vooral dat jij zo nuchter kan zijn helpt voor mij wel eens.
    Liefs

    Reageer
  8. Karin 4 jaargeleden

    Van te voren denk ik, ja ik ga het lezen.
    Maar ik stond heel dichtbij m’n nichtje die hier ook mee heeft moeten dealen.
    Dus ik kan het niet lezen, dat heeft niks met Lotte te maken hoor.
    Ik weet hoe moeilijk het is voor die meiden, heel veel succes Lotte??

    Reageer
  9. Lydia 4 jaargeleden

    Geen woorden voor….. Diep diep diep respect voor jou Lotte! Ontzettend bedankt dat je dit met ons hebt gedeeld. Ik wens je alle geluk en gezondheid toe die er bestaat voor de rest van je leven!

    Reageer
  10. Sandy 4 jaargeleden

    Wat een verdrietig, maar ook krachtig verhaal. Wat een mooie en sterke vrouw ben je Lotte.
    Afgelopen dinsdag (27 febr) hoorde ik ook al zo’n sterke en moedige vrouw op de radio.
    Het was Elisabeth van Zijl, een therapeut, die zelf een eetstoornis heeft overwonnen. Juist niet door met het eten bezig te zijn, maar met de onderliggende oorzaken. Je kunt het beluisteren op http://www.grootnieuwsradio.nl/bijjorieke/overzicht . en dan terugluisteren op 27febr. Het gesprek begint op 27.41 min. Tussendoor is er muziek.In totaal duurt het gesprek zo”n 40 min.
    Zij heeft er ook een boekje over geschreven dat heet : Vrede met jezelf.
    Ik wens alle mensen die hiermee worstelen toe,dat ze dit eens gaan beluisteren en dat ze er de moed en kracht uit halen om net als Lotte, deze vreselijke ziekte te overwinnen.

    Reageer
  11. Annefloor 4 jaargeleden

    Jeetje Lotte wat een verhaal. Wat een doorzetter ben jij!! Heel veel succes en geluk gewenst, en natuurlijk ook voor alle andere lezers die tegen een eetstoornis strijden. Jullie kunnen het!! <3

    Reageer
  12. Sandra CH 4 jaargeleden

    Heftig verhaal zeg! Anorexia is geloof ik de meest dodelijke mentale stoornis…niet iets waar je overheen stapt door “gewoon” meer te eten.
    Lotte, wat fijn te horen dat alles nu zoveel beter gaat! Ga zo door!!

    Reageer
  13. Bianca 4 jaargeleden

    Wat een verhaal! Wat een kracht en doirzettingsvermogen. Respect!

    Reageer
  14. Stef 4 jaargeleden

    Wat een ontzettend heftig verhaal en wat knap van haar dat ze zich uiteindelijk zo heeft terug gevochten. Ook heel fijn om te lezen dat ze aangeeft dat ze veel moet eten en dat ze dit ook gewoon nodig heeft dit zijn dingen die je toch niet vaak terug leest van iemand en die naar mijn idee wel erg hulpzaam kunnen zijn.

    Enige wat ik zonde vind is dat er in eerste instantie word besloten geen foto’s uit haar slechte periode word laten zien (wat ik heel goed begrijp!!) Omdat ze dat liever zelf niet wil en ook schokkend is kan ik mij voorstellen maar er vervolgens wel BMI nummers worden genoemd e.d. die wel triggerend kunnen zijn voor andere met deze ziekte en dat er in de titel ‘zware’ bijgevoegd moet worden lijkt me niet nodig want ik denk dat iedereen die deze diagnose krijgt het even zwaar heeft en dat niet in verhouding moet staan met je laatste BMI iod en dat lijkt toch op elkaar te slaan (ookal is dit misschien niet zo bedoeld zo kan dit wel gelezen worden) helemaal omdat dit nogal een ziekte is waarin ontzettend veel vergeleken word.

    Ik heb ontzettend veel respect voor Lotte en vind het heel mooi dat ze dit zo heeft kunnen verwoorden. Super dat ze nog steeds stappen maakt en zich er zoals ik lees helemaal doorheen gaat vechten! Je bent super bezig.

    Reageer
    • Marloes 4 jaargeleden

      Ik denk dat je nooit kan voorkomen dat mensen dingen anders interpreteren dan het bedoeld is. Triggers zijn overal, voor diegene die ze ‘zoekt’. Ik geloof echter dat Lotte met dit verhaal JUIST anderen in zo’n situatie motiveert en kracht geeft. Ik sta daarom volledig 100% achter hoe we dit verhaal samen hebben vorm gegeven.

      Reageer
      • Lotte 4 jaargeleden

        Precies wat je zegt. Ik hoop anderen met mijn verhaal kracht te geven dat ze niet op moeten geven. Anderzijds hoop ik ook dat het mensen wakker schudt en dat ze hulp zoeken voordat het te laat is.

        Buitenstaanders wil ik vooral uitleggen dat het vaak anders is als gedacht wordt en dat mensen met een eetstoornis vaak veel moeten eten. Dat het niet zo vanzelf gaat en dat het een hele pittige hardnekkige ziekte is.

        Reageer
        • Vera 4 jaargeleden

          Ik vond het heel duidelijk uitgelegd.
          Vooral wist ik niet dat je na die tijd zoveel extra moest eten. Ik dacht dat als je weer rond de 2000kcal zou zitten, dat het wel goed kwam.
          Dus dank voor het verhelderen! Ik weet zeker dat je zo meer begrip krijgt…en dat jouw verhaal een echte inspiratie kan zijn!

          Reageer
  15. Annette 4 jaargeleden

    ?❤❤❤❤ heel knap!!!! Complimenten!!!! Geniet vh leven.
    Als iets wil dan kan je t. Dpe het voor je zelf!!
    ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤??

    Reageer
  16. Annette 4 jaargeleden

    ?❤❤❤❤ heel knap!!!! Complimenten!!!! Geniet vh leven.
    Als iets wil dan kan je t. Dpe het voor je zelf!!
    ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

    Reageer
  17. NvanE 4 jaargeleden

    Jeetje Lotte wat heb ik respect voor jou. Wat een enorme kracht en doorzettingsvermogen heb je. Ik heb zelf ook al 5 jaar anorexia (wat ik tot 5 maanden geleden nog ontkende) en heb net een opname van 3 maanden achter de rug en daar heb ik dus heel erg te doen gehad met vocht vasthouden ben bijna een maand gezwachteld geweest want was ook zeer ernstig maar vanaf het moment dat ik thuis gekomen ben ben ik gelijk begonnen met 1000 kcal en 150 koolhydraten te minderen het enigste wat ik tot nu toe niet doe is compenseren met middelen terwijl ik heel erg goed weet dat dus het aanhouden van het voedingsadvies het aller belangrijkste is en er juist niks “geks’ met je lichaam gebeurt. Ookal durf ik bijna niks meer te eten tegen over wat ik in de op kliniek moest zelfs de manderijn vind ik eng. Nu na het lezen van je verhaal gaat er toch wel een hele bel rinkelen door dat ik zo verwonderd ben door je openheid en kracht. Wees trots op jezelf en dankjewel voor het delen van je verhaal.

    Reageer
    • M 4 jaargeleden

      Wat lastig voor je! Heb je hulp? Bijvoorbeeld een psycholoog oid? Anders zou ik ook kunnen aanraden om met een ervaringsdeskundige contact opnemen, bijvoorbeeld via Ixta Noa, stichting jij of het Leontienhuis.
      En blijf eten, aub!!

      Reageer

Door een reactie te plaatsen ga je akkoord met het opslaan en verwerken van je gegevens door Optima Vita

Plaats een bericht

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.