Van fit naar ziek en terug
Leefstijl Persoonlijk

Mijn Verhaal: Van fit naar ziek. En terug!

Door

In de ‘mijn verhaal’ artikelen geef ik het woord aan een van jullie. Vandaag is Lars aan de beurt! Als jonge fitte man kreeg hij te horen dat hij kanker had. Hij vertelt wat dit met hem deed en hoe hij ermee om ging. Een ontzettend inspirerend verhaal! Daarnaast kunnen we hem allemaal gaan volgen in zijn weg naar (weer) een fit lichaam. Ik geef direct het woord aan Lars…

#fitboy

Nee Lars, je maakt een grapje toch? Niemand kon het nieuws geloven. ‘Jij? Ik ken bijna niemand die zo gezond leeft als jij’, hoorde ik meerdere keren. En daar was ook niets aan gelogen. Hoe druk ik ook was, bijna iedere dag was ik in de sportschool te vinden. Zodra ik thuiskwam van werk gingen de sportkleren aan en verdween ik naar de gym. Eenmaal thuis ging de shakebeker open om deze te vullen met exact 350ml magere melk en een scoop eiwit poeder.  Niet veel later kwam een tupperware bakje tevoorschijn gevuld met droge kip, rijst en broccoli. Ik had een eindplaatje in gedachte en tja, dan moet je nou eenmaal inleveren dacht ik toen. De titel #fitboy komt je niet zomaar aanwaaien. Al bijna twee jaar was ik obsessief aan het streven naar het uiteindelijke ‘droomlichaam’. Nou goed van jou Lars, dat je zo fanatiek bezig was. Nou is het überhaupt al discutabel in hoeverre die manier van leven gezond is maar nu ben ik even ik benieuwd, vind je me nog steeds gezond als ik vertel dat ik in die periode al een jaar lang onwetend rondliep met kanker?

De diagnose

Hoe bizar is het dat ik zo extreem obsessief bezig was met een leefstijl die in mijn ogen gezond was maar ondertussen eigenlijk best wel heel erg ziek was. Mijn hele verhaal van ziek zijn is te veel om in één blog kwijt te kunnen maar toch wil ik een klein stukje delen. In oktober 2016 werd ik gediagnosticeerd met Hodgkin, lymfeklierkanker. In principe is dit een van de meest gunstige vormen van kanker. Toen ik na een half jaar genezen leek te zijn gebeurde het ergste. In plaats van goed nieuws vertelde de arts mij dat de kanker tijdens de laatste chemo’s weer teruggekomen was. Slik. Dit keer betekende dat een vele malen minder gunstige situatie. In totaal ben ik een jaar lang bijna iedere week in het ziekenhuis geweest. Chemo’s, controles, scans en als klapper op de vuurpijl kreeg ik een stamceltransplantatie.

Voor deze stamceltransplantatie moest ik 3 weken lang aaneengesloten onder quarantaine in het ziekenhuis liggen. Doordat ze met enorm heftige chemotherapie je lichaam volledig platgooien, mag je vanwege besmettingsgevaar niet van de afdeling af. Niet dat ik de kracht had om van de afdeling af te komen. De meerderheid van de dag sliep ik en eten was onmogelijk. Als ik de kar met eten aan hoorde komen werd ik al misselijk van alleen de gedachte. En als het me soms wel lukte om te eten gooide mijn lichaam het er een paar minuten later weer uit. Toen ik teveel af begon te vallen werd een extra infuus aangesloten om me via mijn bloed parenterale voeding (edit Marloes: = voeding via het bloed) te geven. Uiteindelijk viel ik 12KG af binnen 3 weken. Onder quarantaine mag je ook alleen maar eten wat ze je vanuit de afdeling geven. Als ik mijn avondeten liet afkoelen mocht ik het zelfs al niet meer eten omdat er dan ongewenste bacteriën in konden zitten. Soms, als ik een keer wel zin had om te eten, vroeg ik mijn vriendin om iets mee te nemen van buiten de afdeling. Iets waar ik echt zin in had. Als de verpleging niet in de buurt was at ik dat dan stiekem op haha. Misschien heel onverantwoord maar zulke genietmomenten maakten het allemaal wel dragelijker.

Machteloos zijn…

Je kan dus wel zeggen dat ik een redelijk avontuur heb meegemaakt en zal ik je vertellen wat het meest lastige was van alles? Machteloos zijn. Een jaar lang heb ik mezelf volledig over moeten geven. Ik had geen invloed op of de chemo aan ging slaan of op hoe beroerd ik me iedere dag voelde. Het enige dat ik kon doen was genieten van de momenten dat ik me goed voelde. De ene keer waren dat 5 minuten en de andere keer was het de hele dag.

Weer opbouwen

Na een lange weg heb ik het geluk dat ik volledig hersteld ben. Ondanks dat ik vanaf de grond moest beginnen, was het wel aan mezelf om te bepalen wat ik nu ging doen. En weet je wat het eerste was wat ik deed toen ik beter was? Fulltime gaan werken met daarnaast nog een studie. Waarom? Omdat ik niets liever wou dan gewoon normaal zijn. Dat heb ik een jaar lang volgehouden totdat ik het mentaal niet meer trok. Lars waar ben je mee bezig, vroeg ik mezelf. Je hebt een jaar lang zoveel meegemaakt en nu je beter bent kies je ervoor om bezig te zijn met van alles en nog wat omdat het ‘normaal’ is? Ik vond het niet eens leuk wat ik deed. Ik besloot om van de een op de andere dag te stoppen met werk om zelf de touwtjes in handen te nemen.

Genieten!

Met die touwtjes in eigen hand nemen ben ik nu bezig. Mijn eerste doel is om weer een gezonde manier van leven op te pakken. Ik ben in mijn herstelproces weer wat kilo’s aangekomen en ben allesbehalve fit. Daar moet verandering in komen. Alleen wil ik het dit keer anders doen. Want om eerlijk te zijn, de manier waarop ik dit voorheen deed was niet meer gezond. Alles draaide om fitness en ik deed er alles aan om aan het eind van de dag exact mijn macro’s te halen. Was dat gelukt, dan ging ik met een lekker gevoel naar bed. Waarom deed je dat dan? Omdat wanneer je op social media een aantal fitness influencers volgt, het normaal lijkt om zo te leven. Maar, ik ga niet meer iets doen omdat het normaal is. Als ik iets geleerd heb door alle dingen die ik heb meegemaakt is het om te genieten, juist van de dagelijkse dingen die je doet. En ‘gezond leven’ neemt nogal een groot deel van je dag in beslag dus maak er dan ook iets leuks van. Droge kip, rijst en broccoli uit een bakje hebben mij geen enkele seconde blij gemaakt. Dus aan die ongein gaan we niet meer beginnen. Ik wil van alles dat ik eet kunnen genieten en met een lach in de sportschool staan. Want dan pas is een gezonde levensstijl het waard in mijn ogen.

Reactie Marloes

Wow Lars, wat een indrukwekkend verhaal! Wat ik het meest inspirerend vind, is dat je benadrukt hoe belangrijk het is om te genieten. Een pondje meer, een vetrandje te veel of niet die grote biceps hebben is uiteindelijk helemaal niet zo belangrijk als het in onze hoofden soms is. Gezond (of zo gezond mogelijk!) en vrolijk zijn is duizend maal meer waardevol.

Volg Lars!

Lars deelt zijn weg naar weer fit worden op instagram. Zijn doel is het onderwerp kanker meer bespreekbaar te maken. Ik raad jullie dan ook van harte aan om hem te volgen! (@larsvanvuuren). Het is denk ik een super mooie toevoeging in je tijdlijn, naast alle perfecte plaatjes van de vele ‘fitgirls’ en ‘fitboys’.

Groetjes, Marloes

Op welke manier inspireert het verhaal van Lars jou?

Je vindt dit misschien ook leuk

Reacties (3)
  1. Vera 2 maandengeleden

    Wat mooi om dit verhaal te delen.
    Allerlei ingrijpende ervaringen kunnen je kijk op het leven veranderen. Jouw nieuwe kijk op gezond leven vind ik erg mooi. Ik hoop dat je je daar goed bij blijft voelen en dat dit je echt positieve energie blijft geven. Geniet ervan!

    Reageer
  2. Bianca 2 maandengeleden

    Heftig! Zet m op Lars.

    Reageer
  3. Leonie 2 maandengeleden

    Lars wat mooi om te lezen dat je beter bent en weer je eigen gezonde weg zoekt. Ik weet zeker dat het je gaat lukken om weer fit te voelen!!

    Reageer

Door een reactie te plaatsen ga je akkoord met het opslaan en verwerken van je gegevens door Optima Vita

Plaats een bericht

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: